پاسخ امام ناصر محمد یمانی به ابوحمزه در تاریخ:

02 - شعبان - 1431 هـ
14 - 07 - 2010 مـ

۲۳-تیر-۱۳۸۹ه.ش.
ـــــــــــــــــــــ


تشریح بشارت بزرگ برای نعیم اعظم و شفاعت غیر منتظره...


{ فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ ﴿١٠٦﴾ خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ }صدق الله العظيم [هود]

{امّا آنها که بدبخت شدند، در آتشند؛ و برای آنان در آنجا، «زفیر» و «شهیق» [ضجّه و ناله‌های طولانی دم و بازدم‌] است... (۱۰۶) جاودانه در آن خواهند ماند، تا آسمانها و زمین برپاست؛ مگر آنچه پروردگارت بخواهد!...}
بسم الله الرحمن الرحيم، وصلوات و سلام بر جدّم مُحمد رسول الله صلى الله عليه وآله الأطهار وانصار پیشگام در امت‌های متقدم و متأخر و در ملاء الاعلی تا یوم الدین، وسلامٌ على المُرسلين، والحمدُ لله رب العالمين..
سلام بر انصار عزیزی که با تمام وجود(دل وجان) با من هستند؛ سلام بر ما و بندگان صالح خداوند. در اینجا خلاصه گفتگوی بین امام مهدی منتظر و ابوحمزه را به صورت سؤال نقل می‌کنیم تا اگر می‌خواهد به حق دست یافته و از آن پیروی‌کند، بتواند از این طریق آن را درک کند.

سؤال ۱- امام ناصر محمد یمانی! آیا توبه و ایمان به خداوند، بعد از مرگ برای کافران و یا مؤمنانی که در زمان حیات ازگناهان بزرگ و اعمال بد و زشت خود توبه واقعی نکرده‌اند فایده‌ای خواهد داشت؟ و از شما خواهش می‌کنیم تا فتوای خودتان را مستقیم از آیات محکم قرآن عظیم بیاورید .
جواب ۱- و جواب از امام مهدی ناصرمحمد یمانی :
خداوند تعالی می‌فرماید:
{ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،

{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
به شما با فتوای حق از جانب رب العالمین پاسخ می‌دهم:
{ إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ فَأُولَٰئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ﴿١٧﴾ وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ حَتَّىٰ إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَلَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَهُمْ كُفَّارٌ ۚ أُولَٰئِكَ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا }صدق الله العظيم [النساء]
{پذیرش توبه از سوی خدا، تنها برای کسانی است که کار بدی را از روی جهالت انجام می‌دهند، سپس زود توبه می‌کنند. خداوند، توبه چنین اشخاصی را می‌پذیرد؛ و خدا دانا و حکیم است. (۱۷) برای کسانی که کارهای بد را انجام می‌دهند، و هنگامی که مرگ یکی از آنها فرا می‌رسد می‌گوید: «الان توبه کردم!» توبه نیست؛ و نه برای کسانی که در حال کفر از دنیا می‌روند؛ اینها کسانی هستند که عذاب دردناکی برایشان فراهم کرده‌ایم. (۱۸)}
سؤال ۲- امام ناصر محمد یمانی آیا معنی آن این است که خداوند درباره آنها حکم قطعی داده است و جاودانه در آتش جهنم خواهند بود و باید از رحمت خداوند ناامید شوند؟
جواب ۲-{ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{ وَكَذَٰلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَىٰ وَهِيَ ظَالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ ﴿١٠٢﴾ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الْآخِرَةِ ذَٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوعٌ لَّهُ النَّاسُ وَذَٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُودٌ ﴿١٠٣﴾ وَمَا نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِأَجَلٍ مَّعْدُودٍ ﴿١٠٤﴾ يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ ﴿١٠٥﴾ فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ ﴿١٠٦﴾ خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيد }صدق الله العظيم [هود]
{ و چنین است عذاب پروردگارت، هنگامی که [مردم] آبادی ها را در آن حال که ستمکارند عذاب می کند. بی تردید مجازات او دردناک و سخت است. (۱۰۲)یقیناً در آن عذاب ها برای کسی که از عذاب آخرت می ترسد، عبرت است، [و] آن روزی است که مردم را برای آن گرد می آورند، و آن روزی است که [همه صحنه های آن] مورد مشاهده است. (۱۰۳) و ما آن روز را جز برای مدتی اندک به تأخیر نمی‌اندازیم. (۱۰۴) روزی که چون فرا رسد، هیچ کس جز به اجازه او سخن نمی‌گوید؛ پس برخی تیره بخت و برخی نیک بخت اند. (۱۰۵) امّا آنها که بدبخت شدند، در آتشند؛ و برای آنان در آنجا، «زفیر» و «شهیق» [ضجّه و ناله‌های طولانی دم و بازدم‌] است... (۱۰۶) جاودانه در آن خواهند ماند، تا آسمانها و زمین برپاست؛ مگر آنچه پروردگارت بخواهد! بی تردید پروردگارت هر چه را اراده کند، انجام می‌دهد. (۱۰۷)}
سوال۳- امام ناصر محمد یمانی! با توجه به این آیه اگر اعتقاد داشته باشیم خداوند را نشاید که
ابداً آنها را مورد مغفرت خود قرار داده و به آنها رحم کند؛ آیا این در تعارض با ایمان داشتن به صفت قدرت مطلقه خداوند نیست ؟
{خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ ﴿١٠٧﴾} صدق الله العظيم.
{در آن تا آسمان‌ها و زمین پابرجاست جاودانه‌اند، مگر آنچه را که مشیّت پروردگارت اقتضا کرده است؛ بی تردید پروردگارت هر چه را اراده کند، انجام می دهد.}
جواب ۳- { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،

{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می فرماید:
{أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّـهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَيَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ ۗ وَاللَّـهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿٤٠﴾} صدق الله العظيم [المائدة].
{ آیا نمی‌دانی که حکومت و فرمانروایی آسمان‌ها و زمین از آن خداست؟ هر کس را بخواهد کیفر می‌کند؛ و هر کس را بخواهد می‌بخشد؛ و خداوند بر هر چیزی قادر است.}
سوال ۴- بنابراین اگر به اهالی آتش بگوییم که امکان نجات ندارند و خداوند آنها را ابداً از آتش بیرون نخواهد آورد، در حقیقت فتوا داده‌ایم که از رحمت خداوند مطلقا مأیوس شوند. به این ترتیب به صفت قدرت مطلقه خداوند تعدی کرده‌ایم؛ در حالی که خداوند بر همه چیز قادر بوده و هرچه که بخواهد می‌کند و کسی از کردار او سؤال نمی‌کند.اما آیا امکان دارد که خداوند خودش از نزد خود آنها را مورد رحمت خود قرار دهد، یا باید سببی در خود بندگان باشد که باعث شود خداوند هر کدام از آنها را که بخواهد مورد رحمت خود قرار دهد که او غفور و رحیم است؟
جواب ۴-{ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الْأَرْضِ ۗ أَإِلَـٰهٌ مَّعَ اللَّـهِ ۚ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿٦٢﴾} [النمل].
{ یا آن کس که دعای بیچاره مضطر را به اجابت می‌رساند و رنج و غم آنان را بر طرف می‌سازد و شما را خلفای اهل زمین قرار می‌دهد؟ آیا با وجود خدای یکتا خدایی هست؟ اندکی متذکر هستند.}
و خداوند تعالی می‌فرماید:
{وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ ﴿٦٠﴾} صدق الله العظيم [غافر].
{ و خدای شما فرمود که مرا با بخوانید تا دعای شما مستجاب کنم. آنان که از عبادت من اعراض و سرکشی کنند زود با ذلت و خواری در دوزخ شوند.}
سوال ۵- آهسته‌تر صبرکن امام ناصر محمدیمانی! آیا معنای آن این است که خداوند در آخرت درهای دعا را به روی بندگان کافر خود نمی‌بندد؟
جواب ۵ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{وَإِذَا صُرِفَتْ أَبْصَارُهُمْ تِلْقَاءَ أَصْحَابِ النَّارِ قَالُوا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ﴿٤٧﴾} صدق الله العظيم [الأعراف].
{ و چون نظر آنها (اصحاب اعراف) بر اهل دوزخ افتد گویند: پروردگارا، ما را با گروه ستمكاران قرار مده}
سوال ۶- آیا خداوند دعای آنها را مستجاب کرده و آنها را آمرزیده و وارد بهشت می‌کند؟

جواب ۶ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَلَا أَنتُمْ تَحْزَنُونَ }صدق الله العظيم [الأعراف:۴۹]
{در بهشت بی هیچ خوف و اندیشه و بی هیچ گونه حزن و اندوه داخل شوید.}
تصدیق فرموده خداوند تعالی:

{وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ ﴿٦٠﴾} صدق الله العظيم.
{ و خدای شما فرمود که مرا با بخوانید تا دعای شما مستجاب کنم. آنان که از عبادت من اعراض و سرکشی کنند زود با ذلت و خواری در دوزخ شوند.}
سوال ۷- ولی ای امام مهدی ناصر محمد يمانی! آيا برایمان فتوی نمی‌دهی كه اين كفار بر روی اعراف بين بهشت و جهنم كيستند كه به درگاه پروردگارشان دعا نمودند كه آنها را با جهنميان قرار ندهد و خداوند دعای آنها را مستجاب كرد ؟ و چرا پيش از اين آنها را با دوزخيان قرار نداده است ؟
جواب ۷ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًا }صدق الله العظيم [الإسراء:۱۵]
{و ما هرگز (قومی را) مجازات نخواهیم کرد، مگر آنکه پیامبری مبعوث کرده باشیم }
سوال ۸- ای امام، آیا این افرادی که خداوند را خوانده و او دعایشان را مستجاب می‌کند، کافرانی هستند که قبل از آنکه رسولان خداوند در آبادی‌هایشان برانگیخته شوند از دنیا رفته‌اند؟
جواب ۸ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{رُّسُلًا مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّـهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ ۚ وَكَانَ اللَّـهُ عَزِيزًا حَكِيمًا ﴿١٦٥﴾} صدق الله العظيم [النساء].
{ پیامبرانی که بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده بودند، تا بعد از این پیامبران، حجتی برای مردم بر خدا باقی نماند، (و بر همه اتمام حجت شود؛) و خداوند، توانا و حکیم است.}
سوال ۹- بنابر این آنها در پیشگاه خداوند حجت دارند، چون قبل از آنکه رسولی از جانب خداوند برایشان بیاید از دنیا رفته اند. برای مثال پدر مُحمد رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم، و او مسلماً از اهالی اعراف است؛ از کسانی که خداوند دعایشان را استجابت کرده و عذابشان نمی‌کند. تصدیق فرموده خداوند تعالی :

{ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًا }صدق الله العظيم [الإسراء:۱۵].
{و ما هرگز (قومی را) مجازات نخواهیم کرد، مگر آنکه پیامبری مبعوث کرده باشیم }
سؤالی که مطرح می‌شود این است که: آیا کافرانی که خداوند رسولان خود را به عنوان حجت بین شان برانگیخته نیز اگر دعا کنند مشمول این رحمت می‌شوند، آیا آنها حق دارند که مانند اهالی اعراف خداوند را بخوانند و آیا دعایشان پذیرفته می‌شود؟
جواب ۹ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{وَقَالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِّنَ الْعَذَابِ ﴿٤٩﴾ قَالُوا أَوَلَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُم بِالْبَيِّنَاتِ ۖ قَالُوا بَلَىٰ ۚ قَالُوا فَادْعُوا ۗ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ ﴿٥٠﴾} صدق الله العظيم [غافر].
{ و آنها که در آتشند به مأموران دوزخ می‌گویند: «از پروردگارتان بخواهید یک روز عذاب را از ما بردارد!» (۴۹)آنها می‌گویند: «آیا پیامبران شما دلایل روشن برایتان نیاوردند؟!» می‌گویند: «آری!» آنها می‌گویند: «پس (خدای‌تان را) بخوانید؛ ولی دعای کافران(خواندن کسی غیر خدا) جز در ضلالت نیست!» (۵۰)}
سوال ۱۰- در کجای این آیه برای کافرانی که اهل آتش‌اند فتوا داده شده که خدایشان را بخوانند؟
جواب ۱۰- { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{قَالُوا فَادْعُوا وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ}صدق الله العظيم [غافر:۵۰]
{می‌گویند: «پس (خدای‌تان را) بخوانید؛ ولی دعای کافران(خواندن کسی غیر خدا) جز در ضلالت نیست!» (۵۰)}
سوال ۱۱- پس بیان این فرموده خداوند تعالی:

{قَالُوا فَادْعُوا وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ}صدق الله العظيم [غافر:۵۰]
{می‌گویند: «پس (خدای‌تان را) بخوانید؛ ولی دعای کافران(خواندن کسی غیر خدا) جز در ضلالت نیست!» (۵۰)}
چیست؟ آیا این به خاطر آن است که آنها کسانی غیر از خدا را می‌خوانند تا نزد خداوند شفاعتشان را کنند مگر یک روز از عذابشان کاسته شود؟
جواب ۱۱ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{وَقَالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِّنَ الْعَذَابِ ﴿٤٩﴾} صدق الله العظيم.
{ و آنها که در آتشند به مأموران دوزخ می‌گویند: «از پروردگارتان بخواهید یک روز عذاب را از ما بردارد!»}
سوال ۱۲- پس علت گمراه بودنشان این است که کسی غیر از خدا را می‌خوانند؛ آیا فرشتگان مقرب خداوند به آنها پاسخی می‌دهند؟

جواب ۱۲- { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{ وَهُمْ يُجَادِلُونَ فِي اللَّهِ وَهُوَ شَدِيدُ الْمِحَالِ ﴿١٣﴾ لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُم بِشَيْءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ }صدق الله العظيم [الرعد].
{...درباره خدا به مجادله مشغولند! و او سخت کیفر است (۱۳)دعوت حق از آن اوست! و کسانی را که (مشرکان) غیر از خدا می‌خوانند، (هرگز) به دعوت آنها پاسخ نمی‌گویند! آنها همچون کسی هستند که کف‌های (دست) خود را به سوی آب می‌گشاید تا آب به دهانش برسد، و هرگز نخواهد رسید! و دعای کافران، جز در ضلال (و گمراهی) نیست! (۱۴)}
و خداوند تعالی می‌فرماید:
{قُلْ مَن رَّبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّـهُ ۚ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُم مِّن دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَىٰ وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا لِلَّـهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ اللَّـهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿١٦﴾} صدق الله العظيم [الرعد].
{ بگو: «چه کسی پروردگار آسمان‌ها و زمین است؟» بگو: «اللّه!» (سپس) بگو: «آیا اولیائی غیر از او برای خود برگزیده‌اید که (حتّی) مالک سود و زیان خود نیستند (تا چه رسد به شما؟!)» بگو: «آیا نابینا و بینا یکسانند؟! یا ظلمت‌ها و نور برابرند؟! يا مگر براى خدا شریک‌هایی گرفته‌اند كه مانند آفرينش او آفريده‌اند و، و این آفرینش‌ها بر آنها مشتبه شده است؟!» بگو: «خدا خالق همه چیز است؛ و اوست یگانه قهّار.»}
سوال ۱۳- حال که فرشتگان جرأت ندارند دعای کافرانی را که از اهالی جهنم شده اند برآورده سازند؛ پس آیا معنای آن این است که آنها با اینکه از فرشتگان مقرب درگاه هستند، اما جرأت نمی‌کنند تا خداوند رحمن را مورد خطاب قرار داده و از او بخواهند یک روز از عذاب اهالی آتش کم کند؟ پس یعنی آنها را نسزد که درباره وضعیت اهالی آتش با خداوند سخن گفته و کم شدن ولو یک روز از عذاب کافران را از خداوند بخواهند؟

جواب ۱۳ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{ فَمَن يُجَادِلُ اللَّهَ عَنْهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَم مَّن يَكُونُ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا }صدق الله العظيم [النساء:۱۰۹]
{اما کیست که در برابر خداوند، در روز رستاخیز از آنها دفاع کند؟! یا چه کسی است که وکیل و حامی آنها باشد؟!}
سوال ۱۴- بنابراین در روز قیامت بنده حق ندارد با خداوند مجادله کند ولو اینکه به حق رحمت خداوند از او درخواست کند و تنها سخنی که بندگان می‌توانند بر زبان بیاورند، همان کلام رسول الله مسيح عيسى ابن مريم عليه الصلاة والسلام است که:

{ إِن تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِن تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ } صدق الله العظیم [المائدة:۱۱۸]،
{اگر آنها را مجازات کنی، بندگان تواند. (تو به آنها از ما رحیم تری)؛ و اگر آنان را ببخشی، توانا و حکیمی!}
یعنی رحم بنده بر بندگان، از رحمت خداوند ارحم الراحمین بیشتر نیست؛ چنان که رسول الله ابراهيم عليه الصلاة والسلام می‌گوید:
{ فَمَن تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي وَمَنْ عَصَانِي فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ }صدق الله العظیم [إبراهيم:۳۶]،
{هر کس از من پیروی کند از من است؛ و هر کس نافرمانی من کند، تو بخشنده و مهربانی!}
بنده تو بیش از تو نسبت به بندگان رحم ندارد و تو که پروردگارشان هستی ارحم الراحمینی و به همین خاطر است که می‌بینیم فرشتگان مقرب درگاه رحمان که نگهبانان جهنم هستند، به اهالی آتش می‌گویند:
{ قَالُوا فَادْعُوا وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ }صدق الله العظيم [غافر:۵۰]
{می‌گویند: «پس (خدای‌تان را) بخوانید؛ ولی دعای کافران(خواندن کسی غیر خدا) جز در ضلالت نیست!» (۵۰)}
یعنی باید از خداوند درخواست کنند، چرا که درخواست از بندگان خداوند برای شفاعت در پیشگاه پروردگاری که از همه بندگان نسبت به آنها مهربان‌تر است، گمراهی آشکاری است و چنین عملی به معنای انکار صفت رحمت در نفس خداوند می‌باشد؛ در حالی که خداوند ارحم الراحمین است! چگونه کسانی که رحمتشان کمتر از خداوند ارحم الراحمین است می‌توانند شفاعتی کنند! لذا درخواست از بندگان به جای دعا به پیشگاه خداوند، گمراهی آشکاری است( و راه به جایی نمی‌برد). به همین دلیل فرشتگان خداوند رحمن که مأمور اهالی آتش هستند، می‌گویند:
{ قَالُوا فَادْعُوا وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ صدق الله العظيم [غافر:۵۰]
{می‌گویند: «پس (خدای‌تان را) بخوانید؛ ولی دعای کافران(خواندن کسی غیر خدا) جز در ضلالت نیست!» (۵۰)}
این یعنی خدایتان را بخوانید که او از تمام بندگانش نسبت به شما مهربان‌تر است و وعده پروردگار حق بوده و او ارحم الراحمین است و اهالی آتش متوجه این نکته نیستند. در اینجا سؤالی مطرح می‌شود: اگر خدا را بخوانند، آیا حق دارند درخواست کنند که آنها را به دنیا بازگرداند تا اعمالی غیر از اعمال گذشته خود انجام دهند؟ آیا این دعا حجتی در برابر خداست و مورد استجابت قرار می‌گیرد؟
جواب ۱۴ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می فرماید:
{رُّسُلًا مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّـهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ ۚ وَكَانَ اللَّـهُ عَزِيزًا حَكِيمًا ﴿١٦٥﴾} صدق الله العظيم [النساء].
{ پیامبرانی که بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده بودند، تا بعد از این پیامبران، حجتی برای مردم بر خدا باقی نماند، (و بر همه اتمام حجت شود؛) و خداوند، توانا و حکیم است.}
سوال ۱۵- پس به این ترتیب خداوند به دعای آنها پاسخی نمی‌دهد؛ چرا که این دعا حجت آنها در برابر خداوند نیست، بلکه حجت خداوند بر آنها بعد از فرستادن رسولانی است که مورد تکذیب قرار گرفتند. تصدیق فرموده خداوند تعالی:
{رُّسُلًا مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّـهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ ۚ وَكَانَ اللَّـهُ عَزِيزًا حَكِيمًا ﴿١٦٥﴾} صدق الله العظيم [النساء].
{ پیامبرانی که بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده بودند، تا بعد از این پیامبران، حجتی برای مردم بر خدا باقی نماند، (و بر همه اتمام حجت شود؛) و خداوند، توانا و حکیم است.}
سؤالی که پیش می‌آید دقیقاً این است که: پس چه دعایی می‌تواند حجت آنها در برابر خداوند باشد؟
جواب ۱۵ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
باید بگویند:
{ رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ }صدق الله العظيم [الأعراف:۲۳]
{«پروردگارا! ما به خویشتن ستم کردیم! و اگر ما را نبخشی و بر ما رحم نکنی، از زیانکاران خواهیم بود!}
سوال ۱۶- پس در روز قیامت، رحمتی که خداوند بر خود فرض نموده است، حجت بندگان در پیشگاه خداست و کسی که به رحمت خداوند کافر باشد، خود ضرر نموده و بعد از خداوند کسی را پیدا نخواهد کرد که به او رحم کند؟
جواب ۱۶ـ { قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم،
{بگو خداوند برایتان فتوی می‌دهد}
خداوند تعالی می‌فرماید:
{ كَتَبَ عَلَىٰ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ لَيَجْمَعَنَّكُمْ إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ لَا رَيْبَ فِيهِ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ }صدق الله العظيم [الأنعام:۱۲]
{ بر خود رحمت را مقرر داشته است، [و] در روز قیامت، که در فرارسیدن آن شکی نیست، شما را گرد می‌آورد، کسانی که بر خود زیان زده‌اند، (به رحمت خداوند) ایمان نمی‌آورند. }
سوال ۱۷- حال برایمان روشن شد چرا کافران می‌گویند:
{ فَهَل لَّنَا مِن شُفَعَاءَ فَيَشْفَعُوا لَنَا أَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ }صدق الله العظيم [الأعراف:۵۳].
{آیا (امروز) شفیعانی برای ما وجود دارند که برای ما شفاعت کنند؟ یا (به ما اجازه داده شود به دنیا) بازگردیم، و اعمالی غیر از آنچه انجام می‌دادیم، انجام دهیم؟}
این بخاطر آن است که آنها از رحمت خداوند مأیوس شده و فکر می‌کنند راه حلی ندارند جز اینکه بندگان مقرب خداوند شفاعتشان را کنند و یا به دنیا بازگردند تا به گونه‌ای دیگر عمل کنند. بنابر این از رحمت پروردگار مأیوس‌اند و به همین دلیل نیز از خداوندی که رحمت را بر نفس خود واجب نموده است درخواست ( بخشش) نمی‌کنند که بگویند: خدایا همانا که تو بر هرکاری قادری تصدیق فرموده خداوند تعالی:
{أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّـهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَيَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ ۗ وَاللَّـهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿٤٠﴾} صدق الله العظيم [المائدة].
{فرمانروایی آسمانها و زمین از آن خداوند است، هرکس را بخواهد عذاب می‌کند و هرکس را که بخواهد می‌آمرزد، و خداوند بر هر کاری تواناست‌}
ای تمام کسانی که خداوند آنها را از امر ما آگاه کرده! شما را به خدا سوگند می‌دهم که اگر پروردگار شما را میراند و وارد آتش شدید، به اهالی آن بگویید که امام مهدی به شما می‌گوید: اگر اعمال بدتان که ظالمانه در حق خودتان کرده‌اید، حجت خداوند در برابر شما باشد؛ بدانید حجت شما در مقابل خدا بزرگتر است، به شرط آن که
ایمان داشته باشید که خداوند به حق ارحم الراحمین است و از رحمت تمام بندگان خداوند ناامید شده و بگویید: چگونه تا روزقیامت منتظر بندگان مقرب بمانیم تا از ما شفاعت کنند؟ اینجا شما از فرشتگان نگهبان جهنم درخواست شفاعت در نزد خدا را می‌کنید ولی آنان به هیچ وجه چنین نمی‌کنند؛ به همین ترتیب همه بندگان مقرب خداوند هم جرات نمی‌كنند كه در پيشگاه خداوند در روز قيامت برای شما شفاعت كنند، بلکه خداوند به شما می گوید:
{ مَكَانَكُمْ أَنتُمْ وَشُرَكَاؤُكُمْ }[يونس:۲۸]
{ شما و معبودهایتان در جای خودتان باشید }
یعنی شما هم‌چنان معتقد هستید که بندگان مقرب در نزد خداوند شفاعتتان را کنند، برای همین منتظر هستید تا روز قیامت شفاعتتان را بکنند.
بیایید تا ببینیم نتیجه کار در علوم غیبی که در کتاب خداوند آمده است چیست و خداوند فرموده است:
{ وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَكُوا مَكَانَكُمْ أَنتُمْ وَشُرَكَاؤُكُمْ فَزَيَّلْنَا بَيْنَهُمْ وَقَالَ شُرَكَاؤُهُم مَّا كُنتُمْ إِيَّانَا تَعْبُدُونَ ﴿٢٨﴾ فَكَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ إِن كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغَافِلِينَ ﴿٢٩﴾ هُنَالِكَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَّا أَسْلَفَتْ وَرُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا يَفْتَرُونَ }صدق الله العظيم [يونس]
{روزی را که همه آنها را جمع می‌کنیم، سپس به مشرکان می‌گوییم: «شما و معبودهایتان در جای خودتان باشید سپس –حجاب میان - آنها را برمی‌داریم و کسانی که شریک گرفته بودند به آنان می‌گویند: «شما ما را عبادت نمی‌کردید!» (۲۸)همین بس که خدا میان ما و شما گواه باشد، که ما از عبادت شما غافل بودیم! (۲۹)در آن جا، هر کس عملی را که قبلاً انجام داده است، می‌آزماید. و همگی بسوی «اللّه» -مولا و سرپرستِ حقیقی خود- بازگردانده می‌شوند؛ و چیزهایی را که به ناحق همتای خدا قرار داده بودند(اولیای خداوند)،از دسترس آنها گم می‌شوند! (۳۰)}
کافران نمی‌فهمند که خداوند از آنها می‌خواهد تا مستقیم از خود او که از بندگانش رحیم‌تر است، درخواست کنند؛ و برای اینکه آنان را از رحمت بندگانش ناامید کند، به مشرکان می گوید آنها (بندگانی را که شریک خداوند گرفته اند)را بخوانند تا در نزد پروردگارشان شفاعتشان کنند و ببینند آیا جوابی می‌شنوند، خداوند تعالی فرموده است:
{وَيَوْمَ يَقُولُ نَادُوا شُرَكَائِيَ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُم مَّوْبِقًا ﴿٥٢﴾} صدق الله العظيم [الكهف]،
{و روزى که [خداوند به مشرکان] مى‌فرماید: «آنان را که شریک من مى‌پنداشتید بخوانید،پس آنها را می‌خوانند و هیچ یک اجابتشان نکنند، و میان این دو گروه جایگاهی سخت مهلک مقرر سازیم.}
و نه تنها نسبت به شرک آنها کافرند، بلکه بر ضد آنها هستند. تصدیق فرموده خداوند تعالی:
{ وَاتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِّيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا ﴿٨١﴾ كَلَّا سَيَكْفُرُونَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا }صدق الله العظيم [مريم]
{ و آنان غير از خدا، معبوداني را براي خود برگزيدند تا مايه عزتشان باشد! (۸۱)هرگز چنين نيست! (معبودها) منکر عبادت آنان خواهند شد؛ (بلکه) بر ضدشان خواهند بود!}
کسانی که شریک خداوند گرفته شده‌اند، خود نسبت به این شرک که ناشی از مبالغه‌ای است که بعد از مرگشان در حق آنها شده، کافرند:
{ وَقَالَ شُرَكَاؤُهُم مَّا كُنتُمْ إِيَّانَا تَعْبُدُونَ ﴿٢٨﴾ فَكَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ إِن كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغَافِلِينَ ﴿٢٩﴾ هُنَالِكَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَّا أَسْلَفَتْ وَرُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا يَفْتَرُونَ }صدق الله العظيم [يونس].
{ و معبودهایشان (به آنها) می‌گویند: «شما (هرگز) ما را عبادت نمی‌کردید!» (۲۸) همین بس که خدا میان ما و شما گواه باشد، که ما از عبادت شما غافل بودیم! (۲۹) در آن جا، هر کس عملی را که قبلاً انجام داده است، می‌آزماید. و همگی بسوی «اللّه» -مولا و سرپرستِ حقیقی خود- بازگردانده می‌شوند؛ و چیزهایی را که به ناحق همتای خدا قرار داده بودند(اولیاء خداوند)،از دسترس آنها گم می‌شوند! (۳۰)}
تا اینکه عذاب را دیده و دستشان از همه چیز کوتاه می‌شود، آنگاه است که می‌فهمند هیچ گریزگاهی از عذاب خداوند ندارند مگر اینکه خداوند با رحمت خود آنها را مورد مغفرت قرار دهد. اما جرأت چنین درخواستی را نداشته و همه صداها در برابر (عظمت) خداوند رحمان، خاضع می‌شود؛ و جز نجوا چيزی نمی‌شنوی
و ناگهان....
خداوند به یکی از بندگانش اجازه می‌دهد تا با او سخن بگوید و او باعث تعجب آنها شده و نگرانی جدیدی را به غم آنها اضافه می‌کند، چون او علیه آنها به پیشگاه پروردگار شکایت می‌کند؛ چرا که آنان بین او و تحقق نعیم اعظم قرار گرفته‌اند. او خلافت بر ملکوت پروردگار را رد کرده و حاضر نیست وارد بهشت خداوند شود و برای تحقق یافتن نعیم اعظم اصرار می‌کند. پس خداوند می‌فرماید:
ای بنده‌ی من! آیا من پیش از این تو را خلیفه بر ملکوت دنیا قرار نداده‌ام؟ و حال در اینجا تو را خلیفه خدا برملکوت آخرت خدایت قرار می‌دهم؟
و او می‌گوید: پناه بر خدا اگر قبل از این که نعیم اعظم تحقق یابد، به تمام این عطایا راضی شوم. اصحاب یمین و اصحاب شمال(اهالی آتش) و بندگان مقرب، به این مرد و کسانی که خداوند همراه او در پیشگاه خود محشور کرده است، می‌نگرند و می‌بینند که این گروه به خاطر دهشت و اضطرابی که بندگان صالح را فراگرفته، لبخند به لب می‌آورند. چرا که آنها در حالی که هنوز در حیات دنیوی به سر می‌بردند، از حقیقت نام اعظم خداوند آگاه شده بودند. حقیقت اسم اعظم خداوند آیت و نشانه‌ای است که خداوند در قلب‌های آنها گذارده بود تا به حقانیت این بنده ایمان بیاورند. و اما دلیل تبسم آنها این است که مقصود آن بنده از درخواستش برای تحقق نعیم اعظم را می‌دانند و می‌شنوند که او از خلیفه‌گری بر ملکوت بهشت عذر خواسته و تحقق یافتن نعیم اعظم را درخواست می‌کند. از آنجا که درخواست این بنده از خداوند، بندگان صالح را دهشت زده می‌کند؛ می‌گویند: "دیگر چه چیزی باقی مانده، خداوند که ملکوت دنیا و آخرت را به او عطا کرده است؟! اگر خداوند آدم را به عنوان خلیفه بهشت خود در زمین برگزید، این بنده را که خلیفه جنت المأوی کرده است. چه نعیمی بزرگتر از آنچه که خداوند به او عطا کرده می‌خواهد؟ خداوند به او چیزی را عطا نموده که در تمام عالم وجود، به هیچ بنده‌ای داده نشده است! آیا این بنده مغرور شده و می‌خواهد خدا باشد؟ او را چه شده است و چه چیزی او را آزار می‌دهد که نمی خواهد خلیفه خداوند بر ملکوت اعظم بهشت باشد و در پی تحقق نعیم اعظم است؛ چه بهشتی بزرگتر از جنت النعیم است"؟! آنها بدون اینکه کلامی بگویند پیش خود متعجب‌اند ولی دهشتشان از ظاهرشان پیداست که همین امر باعث خنده همراهان این عبد می‌شود و می‌بینید در حالی که در برابر خداوند در زمره همراهان این عبد ایستاده‌اند لبخند می‌زنند و شاهد چانه زدن این بنده هستند که از جانب خود و آنها (همراهانش)برای تحقق نعیم اعظم با خداوند گفتگو کرده و شکایت کافران را نزد خدا می‌کند؛ چون آنها بین او و تحقق نعیم اعظم قرار گرفته‌اند و پروردگارش نیز تا این لحظه هنوز به او جوابی نداده است! پس روی زمین محشر می‌افتد و به شدت گریه و واویلا کرده و می‌گوید:
(( واحسرتا بر نعیم اعظم من؛ الهی مرا برای چه آفریده‌ای. به من ظلم شده است.... بندگان کافر تو در حق من ظلم کرده و بین من و تحقق نعیم اعظم حائل شده اند؛ ای که ظلم کردن را بر خود حرام کرده‌ای؛ الهی گناه من چیست؟))
و اما کافران گمان می‌کنند به خاطر این بنده که شکایت آنها را به خداوند برده است، دچار گرفتاری بسیار بزرگتر از آنچه که در آن هستند خواهند شد که حتی فکرش را هم نمی‌توانند بکنند. و اما صالحان از خطاب این بنده به خداوند نگران بوده و دهشت زده‌اند با اینکه سخن او صواب است!
و ناگهان حادثه‌ای عجیب و بزرگ از جانب خداوند الرحم الراحمین روی داده و اجازه می‌دهد این بنده و تمام بندگانش وارد بهشت شوند، چرا که در نفس خود راضی شده است تا به خاطر این بنده و همراهان او نعیم اعظم را تحقق بخشد. کافران می‌شنوند که خداوند درنفس خود از بندگانش راضی شده و همه را وارد رحمت خود کرده و به این بنده و تمام بندگانش اجازه داده است که به بهشت بروند... کافرانی که اهل آتش بودند تعجب کرده و به این بنده و همراهانش می‌گویند:
{ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ قَالُوا الْحَقَّ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ }صدق الله العظيم [سبأ:۲۳]
{پرسند: خدای شما چه فرمود؟ پاسخ دهند که حقّ فرمود، و اوست خدای بلند مرتبه بزرگوار}

و سپس نعیم اعظم خداوند تحقق می یابد...
این شأن مهدی منتظر است که شما اهمیت و قدر آن را نمی دانید و از رازش آگاهی ندارید؛ او که از مردم امتی واحد خواهد ساخت که در راه راست – صراط مستقیم- خداوند هستند. او تنها کسی است که در دورانش تمام بشریت هدایت خواهند یافت. خداوند تمام ساکنان زمین را برای او هدایت می‌کند، چون عبادت رضوان نفس خداوند برای او وسیله نیست؛ بلکه هدف نهایی و غایت اوست و چگونه خداوند در نفس خود راضی می‌شود؟ وقتی که همه بندگان مشمول رحمتش شوند و خداوند سبحان بندگانش را برای این آفریده است که رضوان نفس او را عبادت کنند. و فتوایی از خداوند درباره برانگیخته شدن امام مهدی منتظر -که به خاطر او خداوند تمام مردم دنیا را هدایت کرده و از آنها امتی واحد که در راه مستقیم او هستند خواهد ساخت - پیدا می‌کنید و بشارت برانگیخته شدن او در این فرموده خداوند تعالی است که :
{ وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ ﴿١١٨﴾ إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ }صدق الله العظيم [هود]
{و اگر پروردگارت بخواهد، همه مردم را یک امّت (بدون هیچ گونه اختلاف) قرار می‌دهد؛ ولی آنها همچنان مختلفند... (۱۱۸) مگر کسی که پروردگارت رحم کند! و برای همین آنها را آفرید!}
در اینجا خداوند به شما فتوا می‌دهد که در عصر بعثت انبیاء و رسولان، هدف هدایت شدن تمام مردم محقق نشده و گروهی از آنها هدایت یافته و گروهی دیگر همچنان در مسیر گمراهی هستند. سپس با این سخن برانگیخته شدن مهدی منتظر را استثناء می‌کند:

{ إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ}صدق الله العظيم
{مگر کسی که پروردگارت رحم کند! و برای همین آنها را آفرید }
یعنی: مگر کسی که خداوند به او رحم کرده و به خاطر او تمام اهالی زمین را هدایت و به صورت یک امت در راه مستقیم قرار دهد.
شاید کسی سخن مرا قطع کرده وبپرسد: حال که خداوند در این آیه بشارت برانگیخته شدن امام مهدی را داده است؛ آیا از قرآن بیان این آیه را برایمان تشریح می‌کنید:
{ وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ ﴿١١٨﴾ إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ }صدق الله العظيم [هود].
{و اگر پروردگارت بخواهد، همه مردم را یک امّت (بدون هیچ گونه اختلاف) قرار می‌دهد؛ ولی آنها همچنان مختلفند... (۱۱۸) مگر کسی که پروردگارت رحم کند! و برای همین آنها را آفرید!}
امام مهدی به حق جواب می‌دهد که من جز حقیقت نمی‌گویم و اما بیان این فرموده خداوند تعالی که :

{ وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً}
{و اگر پروردگارت بخواهد، همه مردم را یک امّت (بدون هیچ گونه اختلاف) قرار می‌دهد}
بیان آن را در این فرموده خداوند تعالی پیدا می‌کنید:
{ وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَآمَنَ مَن فِي الْأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيعًا } صدق الله العظيم [يونس:۹۹]
{و اگر پروردگار تو بخواهد، تمام کسانی که روی زمین هستند، همگی ایمان می‌آورند}
و سپس تمام مردم امت واحد و به راه مستقیم خواهند شد.
و اما بیان حق خداوند تعالی :
{ وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ}
{ولی آنها هم‌چنان مختلفند }
را در این آیه می‌یابید که :
{فَرِيقًا هَدَىٰ وَفَرِيقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلَالَةُ ۗ إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيَاطِينَ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِ اللَّـهِ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُم مُّهْتَدُونَ ﴿٣٠﴾} صدق الله العظيم [الأعراف]،
{جمعی را هدایت کرده؛ و جمعی گمراهی بر آنها مسلّم شده است. آنها (کسانی هستند که) شیاطین را به جای خداوند، اولیای خود انتخاب کردند؛ و گمان می‌کنند هدایت یافته‌اند}
یعنی در دوران برانگیخته شدن تمام رسولان خداوند از اولین تا آخرین آنها، هدف هدایت تمام بشریت تحقق نمی‌یابد و مردم همچنان در مسیرهای مختلفی گام برمی‌دارند {لَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ}؛ یعنی عده‌ای هدایت یافته و عده‌ای گمراهند و سپس سراغ این فرموده خداوند تعالی می‌آییم:
{ إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ} صدق الله العظيم
{مگر کسی که پروردگارت رحم کند! و برای همین آنها را آفرید }
یعنی مگر کسی که به خاطر او همه مردم را هدایت کند تا نعیم اعظم (بزرگتراز)بهشت برایش محقق گردد و خداوند مردم را برای همین آفریده است تا رضوان نفس خداوند بر آنها را عبادت کنند تصدیق فرموده خداوند تعالی:

{وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿٥٦﴾} صدق الله العظيم [الذاريات].
{ من جنّ و انس را نیافریدم جز برای عبادت}
عزیزان من ای مسلمانان! چه چیزی درباره برانگیخته شدن امام مهدی شما را فریب داده است؟ به خداوند عظیمی که من و شما را به راه مستقیم هدایت می‌کند سوگند، به خداوند آسمان‌ها و زمین و خداوندی که استخوان‌های پوسیده و پراکنده را زنده می‌کند، به خدایی که قوم عاد را با توفانی عقیم هلاک کرد؛ من امام مهدی منتظر خلیفه خداوند بر تمام عالمیان هستم. چه بپذیرید و چه نپذیرید! و اگر نپذیرفتید خداوند مرا با عذاب روز عقیم-روزی بی‌مانند از تظر شدت عذاب) بر شما غلبه خواهد داد و همگی شما ایمان می‌آورید و تا زمان معینی از زندگی بهره خواهید گرفت و سپس قوم مجرم گرفتار عذاب شدیدی خواهند شد، ولی اکثر شما نمی‌دانید.

وسلامٌ على المُرسلين، والحمدُ لله رب العالمين..
أخو بني آدم في الدم من حواء وآدم الإمام ناصر مُحمد اليماني


اقتباس المشاركة: 5501 من الموضوع: بيان البشرى الكبرى للنّعيم الأعظم ومفاجأة الشفاعة ..


هذا البيان منقول من ردّ الإمام ناصر محمد اليماني على المحاور أبو حمزة بتاريخ:
02 - 08 - 1431 هـ
14 - 07 - 2010 مـ
ـــــــــــــــــــــ



بيان البشرى الكبرى للنّعيم الأعظم ومفاجأة الشفاعة ..

{فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ ﴿١٠٦﴾ خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ} صدق الله العظيم [هود:106-107].

بسم الله الرحمن الرحيم، والصلاة والسلام على جدّي محمد رسول الله صلّى الله عليه وآله الأطهار والسابقين الأنصار في الأوّلين وفي الآخِرين وفي الملأ الأعلى إلى يوم الدين، وسلامٌ على المرسَلين، والحمدُ لله ربِّ العالمين..

السلام عليكم أحبّتي الأنصار قلباً وقالباً، السلام علينا وعلى عباد الله الصالحين، وخلاصة الحوار بين المهدي وأبي حمزة نلقيها على شكل أسئلةٍ حتى يتسنّى له فهم الحقّ إن كان يريد الحقّ ليتّبعه، وهي كما يلي:

سـ 1: يا أيها الإمام ناصر محمد اليماني، فهل تنفع التوبة والإيمان بالله لمن مات وهو من الكافرين أو لمن مات من المؤمنين وهو لم يتُبْ إلى الله متاباً من كبائر الإثم والفواحش؟ فنرجو فتواك مباشرةً من مُحكم القرآن العظيم.
والجواب من الإمام المهدي ناصر مُحمد اليماني، وأقول قال الله تعالى: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ} صدق الله العظيم، وإليكم الإجابة بالفتوى الحقّ من رب العالمين: {إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّـهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ فَأُولَـٰئِكَ يَتُوبُ اللَّـهُ عَلَيْهِمْ ۗ وَكَانَ اللَّـهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ﴿١٧﴾ وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ حَتَّىٰ إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَلَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَهُمْ كُفَّارٌ ۚ أُولَـٰئِكَ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا ﴿١٨﴾} صدق الله العظيم [النساء].

سـ 2: يا أيها الإمام ناصر محمد اليماني، فهل هذا يعني أنّ الله قد حكم عليهم حُكماً نهائياً بالخلود في نار جهنم إلى ما لا نهاية وعليهم أن يستيئسوا من رحمة الله؟
جـ 2: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {وَكَذَٰلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَىٰ وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۚ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ ﴿١٠٢﴾ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الْآخِرَةِ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوعٌ لَّهُ النَّاسُ وَذَٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُودٌ ﴿١٠٣﴾ وَمَا نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِأَجَلٍ مَّعْدُودٍ ﴿١٠٤﴾ يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ ۚ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ ﴿١٠٥﴾ فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ ﴿١٠٦﴾ خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ ﴿١٠٧﴾} صدق الله العظيم [هود].

سـ 3: يا أيها الإمام ناصر محمد اليماني فهل لو اعتقدنا أنّ الله لا ينبغي له أن يغفر لهم فيرحمهم أبداً فهل هذا الإعتقاد يتعارض مع الإيمان بصفة قدرة الله المطلقة نظراً لقول الله تعالى: {خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ ﴿١٠٧﴾} صدق الله العظيم.
جـ 3: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّـهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَيَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ ۗ وَاللَّـهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿٤٠﴾} صدق الله العظيم [المائدة].

سـ 4: إذاً فإذا أفتينا أهل النار أنّه لا يمكن أن يُخرجهم الله من النار أبداً فقد أفتيناهم باليأس المطلق من رحمة الله وتعدّينا على صفة قدرة الله المطلقة لأنّ الله على كُلّ شيءٍ قدير فعالٌ لما يريد لا يُسأل عمّا يفعل، ولكن فهل يمكن أن يرحمهم الله من ذات نفسه أم لا بُدّ من السبب أن يأتي من عند أنفسهم حتى يرحمهم ربهم إن يشاء وهو الغفور الرحيم؟
جـ 4: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الْأَرْضِ ۗ أَإِلَـٰهٌ مَّعَ اللَّـهِ ۚ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿٦٢﴾} [النمل].

وقال الله تعالى: {وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ ﴿٦٠﴾} صدق الله العظيم [غافر].

سـ 5: مهلاً مهلاً أيّها الإمام ناصر محمد اليماني، فهل معنى هذا أنّ الله لا يغلق باب الدعاء عن عبيده الكافرين في الآخرة؟
جـ 5: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {وَإِذَا صُرِفَتْ أَبْصَارُهُمْ تِلْقَاءَ أَصْحَابِ النَّارِ قَالُوا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ﴿٤٧﴾} صدق الله العظيم [الأعراف].

سـ 6: فهل الله استجاب دعوتهم فرحمهم وأدخلهم جنته؟
جـ 6: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {ادْخُلُوا الْجَنَّةَ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَلَا أَنتُمْ تَحْزَنُونَ} صدق الله العظيم [الأعراف:49]، تصديقاً لقول الله تعالى: {وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ ﴿٦٠﴾} صدق الله العظيم.

سـ 7: ولكن أيها الإمام ناصر محمد اليماني أفلا تفتينا من هم هؤلاء الكفار الذين هم على الأعراف بين الجنة والنار ودعوا ربهم أن لا يجعلهم مع أهل النار فاستجاب لهم؟ فلماذا لم يجعلهم من قبل مع أهل النار؟
جـ 7: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًا} صدق الله العظيم [الإسراء:15].

سـ 8: أيها الإمام فهل هؤلاء الذين دعوا ربهم فاستجاب لهم من الكفار الذين ماتوا قُبيل مبعث رُسل الله إلى قراهم؟
جـ 8: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {رُّسُلًا مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّـهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ ۚ وَكَانَ اللَّـهُ عَزِيزًا حَكِيمًا ﴿١٦٥﴾} صدق الله العظيم [النساء].

سـ 9: إذاً إنَّ لهم حجّة على ربهم كونهم من الذين ماتوا قبل أن يأتيهم رسولٌ من ربهم كمثل والد محمد رسول الله صلّى الله عليه وآله وسلّم، فهو مُؤكدٌ أنّه من أهل الأعراف الذين استجاب الله دعوتهم فلم يعذبهم تصديقاً لقول الله تعالى: {وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًا} صدق الله العظيم. والسؤال الذي يطرح نفسه هو: فهل هذا يعني أنّه كذلك لو يدعو ربَّهم الكفارُ الذين أقيمت عليهم الحجّة بمبعث الرسل، فهل يحق لهم أن يدعوا الله كما دعاه هؤلاء فاستجاب لهم؟
جـ 9: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {وَقَالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِّنَ الْعَذَابِ ﴿٤٩﴾ قَالُوا أَوَلَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُم بِالْبَيِّنَاتِ ۖ قَالُوا بَلَىٰ ۚ قَالُوا فَادْعُوا ۗ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ ﴿٥٠﴾} صدق الله العظيم [غافر].

سـ 10: فأين الفتوى للكفار أصحاب النار أن يدعوا ربهم في هذه الآية؟
جـ 10: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {قَالُوا فَادْعُوا ۗ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ} صدق الله العظيم.

سـ 11: فما هو البيان لقول الله: {وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ} صدق الله العظيم، فهل لأنّهم يدعون غير الله ليشفعوا لهم عند ربهم ليُخفِّف عنهم يوماً من العذاب؟
جـ 11: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {وَقَالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِّنَ الْعَذَابِ ﴿٤٩﴾} صدق الله العظيم.

سـ 12: إذاً ضلالهم لأنّهم يدعون غير الله، فهل استجاب لهم ملائكة الرحمن المقرّبون؟
جـ 12: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {وَهُمْ يُجَادِلُونَ فِي اللَّـهِ وَهُوَ شَدِيدُ الْمِحَالِ ﴿١٣﴾ لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ ۖ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُم بِشَيْءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ ۚ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ ﴿١٤﴾} صدق الله العظيم [الرعد].

وقال الله تعالى: {قُلْ مَن رَّبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّـهُ ۚ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُم مِّن دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَىٰ وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا لِلَّـهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ اللَّـهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿١٦﴾} صدق الله العظيم [الرعد].

سـ 13: فما دام الملائكة لم يجرُؤوا أن يلبّوا دعاء الكفار من أصحاب النار فهل يعني هذا أنّ ملائكة الرحمن لم يجُرؤوا أن يخاطبوا ربّهم ليخفِّف عن أصحاب النار يوماً من العذاب برغم أنّهم ملائكة الرحمن المقربون؟ فهل يعني هذا أنّه لا ينبغي لهم أن يخاطبوا ربّهم في شأن أصحاب النار ليخفّف عنهم يوماً من العذاب؟
جـ 13: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {فَمَن يُجَادِلُ اللَّـهَ عَنْهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَم مَّن يَكُونُ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا} صدق الله العظيم [النساء:109].

سـ 14: إذاً فلا يحقّ لعبدٍ أن يُجادل الله في عباده يوم القيامة حتى ولو يريد أن يسأله بحقّ رحمته؛ بل يحقّ للعبيد أن يقولوا ما قاله رسول الله المسيح عيسى ابن مريم عليه الصلاة والسلام: {إِن تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ ۖ وَإِن تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿١١٨﴾} [المائدة]، بمعنى أنَ العبد ليس بأرحم بالعبيد من الله أرحم الراحمين بل كما قال رسول الله إبراهيم عليه الصلاة والسلام: {فَمَن تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي ۖ وَمَنْ عَصَانِي فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ} [إبراهيم:36]، فليس عبدك أرحم بعبادك منك بل أنت ربّهم أرحم بهم من عبدك ووعدك الحقّ وأنت أرحم الراحمين، وبما أنّ ملائكة الرحمن المقربين خزنة جهنم قالوا لأصحاب النار: {قَالُوا فَادْعُوا ۗ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ} صدق الله العظيم [غافر:50]؛ بمعنى أن يدعوا ربهم لأنّ دُعاءهم لعبيده من دونه ليشفعوا لهم عند ربّهم الذي هو أرحم بهم من عبيده يعتبر في ضلال مُبينٍ كون ذلك نُكراناً لصفة رحمة الله في نفسه أنّهُ أرحم الراحمين، فكيف يتشفعون بمن هم أدنى رحمةً من الله أرحم الراحمين! ولذلك دُعاؤهم لعبيده من دونه في ضلال، ولذلك قال ملائكة الرحمن لأصحاب النار: {قَالُوا فَادْعُوا ۗ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ} صدق الله العظيم؛ أي فادعوا الله أرحم بكم من عبيده ووعده الحقّ وهو أرحم الراحمين ولم يفقه ذلك أصحاب النار. والسؤال الذي يطرح نفسه هو: فلو دعوا ربّهم فهل يحقّ لهم أن يدعوه أن يُخرجهم فيعيدهم إلى الدنيا ليعملوا غير الذي كانوا يعملون؟ فهل ذلك الدعاء حجّة لهم على ربّهم فيجيبهم؟
جـ 14: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {رُّسُلًا مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّـهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ ۚ وَكَانَ اللَّـهُ عَزِيزًا حَكِيمًا ﴿١٦٥﴾} صدق الله العظيم [النساء].

سـ 15: إذاً فلن يجيبهم الله كون ذلك الدعاء ليس حجةً لهم على ربّهم، بل الحجّة لله عليهم بعد أن أرسل إليهم رسله فكذبوهم تصديقاً لقول الله تعالى: {رُّسُلًا مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّـهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ ۚ وَكَانَ اللَّـهُ عَزِيزًا حَكِيمًا ﴿١٦٥﴾} صدق الله العظيم. والسؤال الذي يطرح نفسه بالضبط هو: فما هو الدعاء الذي يكون فيه حُجّةً لهم على ربّهم؟
جـ 15: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، بل يقولوا: {رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ} صدق الله العظيم [الأعراف:23].

سـ 16: فهل حُجّة العبيد على الربّ المعبود يوم القيامة هي رحمته التي كتب على نفسه، ومن لم يؤمن بذلك فقد خسر نفسه ولن يجد له من يرحمه من بعد الله شيئاً؟
جـ 16: {قُلِ اللَّـهُ يُفْتِيكُمْ}، وقال الله تعالى: {كَتَبَ عَلَىٰ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ ۚ لَيَجْمَعَنَّكُمْ إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ لَا رَيْبَ فِيهِ ۚ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ} صدق الله العظيم [الأنعام:12].

الآن تبيّن لنا لماذا قال الكافرون: {فَهَل لَّنَا مِن شُفَعَاءَ فَيَشْفَعُوا لَنَا أَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ} صدق الله العظيم [الأعراف:53]. وذلك لأنّهم من رحمة الله يائسون ويعتقدون أنّه لا يوجد حلٌّ إلا أن يشفع لهم عباد الله المقربون أو يعيدهم الله إلى الدنيا ليعملوا غير الذي كانوا يعملون، إذاً فهم من رحمة الله يائسون ولذلك لم يسألوا ربّهم رحمته التي كتب على نفسه ويقولون إنّك على كُلّ شيءٍ قدير تصديقاً لقول الله تعالى: {أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّـهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَيَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ ۗ وَاللَّـهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿٤٠﴾} صدق الله العظيم [المائدة].

ويا معشر من أظهره الله على أمرنا، إني أستحلفك بالله لئن أماتك الله فدخلت النار أن تقول لأصحاب النار إنّ الإمام المهديّ يقول لكم إن كانت لله حجةٌ عليكم ظُلمكم لأنفسكم بعمل السوء فاعلموا أنّ الحُجّة لكم على ربّكم هي أكبر لو تؤمنوا أنّ الله هو حقاً أرحم الراحمين فتستيئِسوا من رحمة عبيده جميعاً فتقولوا: وكيف ننتظر إلى يوم القيامة لعبيد الله المُقرّبين ليشفعوا لنا؟ فها أنتم تدعون خزنة جهنم أن يشفعوا لكم عند الله ولم يفعلوا، فكذلك عبيد الله المقربون جميعاً لن يجرُؤوا أن يشفعوا لكم بين يدي ربّكم يوم القيامة؛ بل سوف يقول الله لكم: {مَكَانَكُمْ أَنتُمْ وَشُرَكَاؤُكُمْ} [يونس:28]. بمعنى أنّكم لا تزالون تعتقدون أنّ عبادي المُقرّبين سيشفعوا لكم عند ربّكم ولذلك تنتظرون لشفاعتهم لكم يوم القيامة.

تعالوا لننظر إلى النتيجة في علم الغيب في الكتاب، وقال الله: {وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَكُوا مَكَانَكُمْ أَنتُمْ وَشُرَكَاؤُكُمْ ۚ فَزَيَّلْنَا بَيْنَهُمْ ۖ وَقَالَ شُرَكَاؤُهُم مَّا كُنتُمْ إِيَّانَا تَعْبُدُونَ ﴿٢٨﴾ فَكَفَىٰ بِاللَّـهِ شَهِيدًا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ إِن كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغَافِلِينَ ﴿٢٩﴾ هُنَالِكَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَّا أَسْلَفَتْ ۚ وَرُدُّوا إِلَى اللَّـهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ ۖ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا يَفْتَرُونَ ﴿٣٠﴾} صدق الله العظيم [يونس].

ومن ثم لم يفقه الكافرون ما يريده الله منهم أن يسألوا ربّهم (مباشرةً) الذي هو أرحم بهم من عباده، وحتى يقنطوا من رحمة عبيده من دونه قال للمشركين أن يدعوهم أن يشفعوا لهم عند ربهم لينظروا هل سوف يستجيبون لهم؟ وقال الله تعالى: {وَيَوْمَ يَقُولُ نَادُوا شُرَكَائِيَ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُم مَّوْبِقًا ﴿٥٢﴾} صدق الله العظيم [الكهف]، بل كفروا بشركهم وكانوا عليهم ضدّاً تصديقاً لقول الله تعالى: {وَاتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّـهِ آلِهَةً لِّيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا ﴿٨١﴾ كَلَّا ۚ سَيَكْفُرُونَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ﴿٨٢﴾} صدق الله العظيم [مريم].

فقد كفروا بشركهم بالله بسبب المبالغة فيهم من بعد موتهم: {وَقَالَ شُرَكَاؤُهُم مَّا كُنتُمْ إِيَّانَا تَعْبُدُونَ ﴿٢٨﴾ فَكَفَىٰ بِاللَّـهِ شَهِيدًا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ إِن كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغَافِلِينَ ﴿٢٩﴾ هُنَالِكَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَّا أَسْلَفَتْ ۚ وَرُدُّوا إِلَى اللَّـهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ ۖ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا يَفْتَرُونَ ﴿٣٠﴾} صدق الله العظيم [يونس]، حتى إذا رأوا العذاب وتقطّعت بهم الأسباب ليعلموا أن لا ملجأ لهم من عذاب ربّهم إلا إليه أن يغفر لهم برحمته، ولكنّهم لم يتجرّأوا أن يسألوا الله ذلك، وخشعت الأصوات للحي القيّوم لا تسمع إلا همساً.

وفجأةً ..
تفاجأوا بعبدٍ يأذن الله له أن يخاطب ربّه فإذا هو يزيدهم همّاً بغم فيرفع عليهم قضية عند ربّهم أنّهم حالوا بينه وبين تحقيق النعيم الأعظم ويرفض خلافة ربّه على الملكوت، ويرفض دخول جنة ربّه ويحاجّ ربّه أن يُحقِّق له النعيم الأعظم من نعيم جنته. فإذا بالله يقول:
عبدي ألم أجعلك خليفة ربّك الشامل من قبل على ملكوت الدُنيا؟ وها أنا أجعلك خليفة ربّك على ملكوت الآخرة؟ فإذا هو يقول: أعوذُ بك ربي أن أرضى بذلك حتى تُحقّق لي النعيم الأعظم من ذلك كُلّه. فينظر أصحاب اليمين وأصحاب الشمال والمقربون إلى هذا الرجل ومن حشرهم الله في زمرته فإذا هم يرون زمرته يضحكون بالتبسّم من دهشة عباد الله الصالحين لأنّهم يعلمون بحقيقة اسم الله الأعظم وهم لا يزالون في الدُنيا؛ بل حقيقة اسم الله الأعظم هي الآية التي جعلها الله في قلوبهم حتى أيقنوا بحقيقة هذا العبد. وأما سبب تبسّمهم هو لأنّهم يعلمون بالمقصود من طلب هذا العبد لربّه بتحقيق النعيم الأعظم؛ لأنّهم سمعوا هذا العبد يعتذر لربه عن الخلافة على ملكوت الجنة ويُريد أن يحقّق له النعيم الأعظم، مما أدهش ذلك الخطاب من العبد إلى الربّ حتى عباد الله الصالحين فقالوا: ماذا يبغي وقد جعله الله خليفته على الملكوت كُلّه في الدنيا والآخرة؟ فإذا كان الله استخلف آدم على جنةٍ لله في الأرض فقد جعل الله هذا العبد خليفته على جنة المأوى، فأيّ نعيمٍ يريد أعظم ممّا أعطاه الله إيّاه؟ فقد أعطاه ما لم يؤتِه لعبدٍ في الوجود كُله، فهل هذا العبد قد أصابه الغرور ويُريد أن يكون هو الرب؟! فما خطبه وماذا دهاه إذ يرفض أن يكون خليفة ربّه على جنّة الملكوت الأعظم ويُريد تحقيق النعيم الأعظم منها، فأيّ نعيم هو أعظم من جنّة النعيم؟! فيا للعجب في أنفسهم من غير تكلم، بل الدهشة ظاهرة على وجوههم مما أضحك ذلك زمرة هذا العبد فتراهم مُتبسمين وهم قائمون في زمرته بين يدي ربّه إذ يحاجّ باسمه وباسمهم ربه أن يحقّق له النعيم الأعظم، ويشكو إليه الكافرين الذين حالوا بينه وبين تحقيق النعيم الأعظم فلم يُجِبه ربّه بعد! ومن ثم جثى على أرض المحشر يبكي بكاءًا مريراً ويدعو ثبوراً كثيراً ويقول:
((يا حسرتي على نعيمي الأعظم، فلِمَ خلقتني يا إلهي؟ واظُلماه.. فقد ظلمني عبادك الكافرون وحالوا بيني وبين تحقيق النعيم الأعظم، يا من حرَّمت الظُلم على نفسك فما ذنب عبدك يا إلهي؟)).

فأما الكافرون فظنّوا أن يُفعل بهم فاقرة أكبر مما هم فيه بسبب هذا العبد الذي يرفع عليهم قضيّة إلى ربّهم لم يعقلوه! وأما الصالحون فأصابتهم الدهشة من الخطاب لهذا العبد لربه برغم أنّهُ القول الصواب!

فإذا بالمُفاجأة الكُبرى تأتي من الله أرحم الراحمين فيأذن لعبده وعباده جميعاً أن يدخلوا جنّته فقد صار راضياً في نفسه ليتحقّق النعيم الأعظم لعبده ومن على شاكلته من زُمرته، فسمع ذلك الكافرون أنّ الله قد رضي في نفسه على عباده فأدخلهم جميعاً في رحمته فأذِن لعبده وجميع عباده أن يدخلوا جنّته، ومن ثم يتفاجأ الكافرون من أهل النار، وقالوا لذلك العبد وزمرته: {قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ ۖ قَالُوا الْحَقَّ ۖ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ} صدق الله العظيم [سبأ:23].

ومن ثم يتحقق النعيم الأعظم ..

فذلك شأن المهديّ المنتظَر الذي تجهلون قدره ولا تحيطون بسرّه الذي سوف يجعل الناس أُمةً واحدةً على صراطٍ مستقيمٍ، فهو الوحيد الذي تحقّق هُدى البشر في عصره جميعاً فهدى الله من أجله مَنْ في الأرض جميعاً لأنّه يعبد رضوان نفس ربّه كغايةٍ وليس كوسيلةٍ، وكيف يكون الله راضياً في نفسه؟ حتى يُدخِل عباده في رحمته ولذلك خلقهم سبحانه ليعبدوا رضوان نفسه، وتجدون الفتوى من الله عن بعث الإمام المهديّ المنتظَر الذي سوف يهدي الله من أجله أهل الأرض جميعاً فيجعلهم أُمةً واحدةً على صراطٍ مستقيمٍ فتجدون البُشرى ببعثه في قول الله تعالى: {وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً ۖ وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ ﴿١١٨﴾ إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ ۚ وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ} صدق الله العظيم [هود:118-119].

وفي هذا الموضع يُفتيكم الله أنّه ما قط تحقّق هُدى الناس جميعاً في عصر بعث الأنبياء والمُرسَلين بل لا يزالون مُختلفين فريقاً هدى الله وفريقاً حقّت عليه الضلالة، ومن ثم استثنى بعث المهديّ المنتظَر بقوله: {إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ ۚ وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ} صدق الله العظيم. أي إلا مَنْ رحِمَهُ الله فهدى من أجله أهل الأرض جميعاً فجعلهم أُمةً واحدةً على صراطٍ مستقيم.

ولربما يودّ أحد السائلين أن يقاطعني فيقول: "ما دامت في هذه الآية البشرى من الله ببعث الإمام المهديّ أفلا تفصّل لنا من القرآن البيان لهذه الآية في قول الله تعالى: {وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً ۖ وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ ﴿١١٨﴾ إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ ۚ وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ} صدق الله العظيم؟ ومن ثم يردّ عليه الإمام المهديّ بالحق حقيقٌ لا أقول إلا الحقّ؛ فأمّا البيان لقول الله تعالى: {وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً}، فتجدون بيان ذلك في قول الله تعالى: {وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَآمَنَ مَن فِي الْأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيعًا} صدق الله العظيم [يونس:99]، ومن ثم يكونون أمّةً واحدةً على صراطٍ مستقيم.

وأما البيان الحقّ لقول الله تعالى: {وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ}، وتجدون البيان في قول الله تعالى: {فَرِيقًا هَدَىٰ وَفَرِيقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلَالَةُ ۗ إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيَاطِينَ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِ اللَّـهِ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُم مُّهْتَدُونَ ﴿٣٠﴾} صدق الله العظيم [الأعراف]، ويقصد في عصر بعث الرُّسل جميعاً من أوّلهم إلى خاتمهم فلم يتحقّق هُدى أهل الأرض جميعاً فلا يزالون مختلفين؛ أي فريقاً هدى الله وفريقاً حقّت عليه الضلالة.

ومن ثم نأتي إلى قول الله تعالى: {إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ ۚ وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ} صدق الله العظيم؛ أي إلا مَنْ رحم ربّك فهدى الناس جميعاً من أجله ليتحقّق له النعيم الأعظم من جنّته، ولذلك خلقهم ليعبدوا نعيم رضوان نفس ربّهم عليهم تصديقاً لقول الله تعالى: {وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿٥٦﴾} صدق الله العظيم [الذاريات].

فما غرّكم في بعث الإمام المهديّ يا أحباب قلبي المسلمين؟ وأقسمُ بالله العظيم الذي يهديني وإيّاكم إلى الصراط المستقيم ربِّ السماوات والأرض وما بينهما وربِّ العرش العظيم الذي يُحيي العظام وهي رميم والذي أهلك عاداً بالريح العقيم أنّي الإمام المهديّ المُنتظَر خليفة الله على العالمين شئتم أم أبَيتُم! فإن أبيتُم فسوف يُظهرني الله عليكم بعذاب يومٍ عقيمٍ ومن ثم تؤمنون جميعاً فيمتّعكم إلى حينٍ ومن ثم تصيب البطشة الكبرى قوماً مجرمين، ولكنّ أكثركم لا يعلمون.

وسلامٌ على المرسَلين، والحمدُ لله ربِّ العالمين..
أخو بني آدم في الدم من حواء وآدم الإمام ناصر محمد اليماني.
___________________